สไลด์โชว์ หัวอกแม่ ”เด็กพิเศษ” กับเรื่องราวสุดเจ็บปวด วอนสังคมอย่าตัดสินแค่เป็น”ดาวน์ซินโดรม-ออทิสติก”

หัวอกแม่ ”เด็กพิเศษ” กับเรื่องราวสุดเจ็บปวด วอนสังคมอย่าตัดสินแค่เป็น”ดาวน์ซินโดรม-ออทิสติก”

[/p] [b]ในบ้านเราปัญหาหนึ่งที่มีมาอย่างยาวนานและยังแก้ไม่สำเร็จ คือ ความเหลื่อมล้ำทางสังคม ที่ผ่านมาจะเห็นชัดเจนว่าผู้คนปกติจำนวนไม่น้อยก็ยังถูกเลือกปฏิบัติ และยิ่งเป็นผู้พิการหรือผู้ด้อยโอกาสยิ่งเจอปัญหานี้หนักกว่า ซึ่งในจำนวนคนพิการทุกประเภทในบ้านเรา 2 ล้านกว่าคน มักเจอปัญหาเหมือนกัน หลักๆคือ อุปสรรคในการเดินทาง เรื่องการศึกษา และการทำงาน ฯลฯ ขณะที่รัฐธรรมนูญ ปี2560 มาตรา27 ระบุว่า “บุคคลย่อมเสมอกันในกฎหมาย มีสิทธิและเสรีภาพ และได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายเท่าเทียมกัน ชายและหญิงมีสิทธิเท่าเทียมกัน[/b] การเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมต่อบุคคล ไม่ว่าด้วยเหตุความแตกต่างในเรื่องถิ่นกำเนิด เชื้อชาติ ภาษา เพศ อายุ ความพิการ สภาพทางกายหรือสุขภาพ สถานะของบุคคล ฐานะทางเศรษฐกิจ หรือสังคม ความเชื่อทางศาสนา การศึกษาอบรม หรือความคิดเห็นทางการเมืองอันไม่ขัดต่อบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญ หรือเหตุอื่นใดจะกระทำมิได้” อย่างไรก็ตาม แม้รัฐธรรมนูญจะเขียนกำหนดไว้ชัดเจนถึงการห้ามเลือกปฏิบัติ แต่ในความเป็นจริงก็เป็นที่ทราบกันดีอยู่ว่าเป็นเช่นไร หัวอกแม่ ”เด็กพิเศษ” กับเรื่องราวสุดเจ็บปวด วอนสังคมอย่าตัดสินแค่เป็น”ดาวน์ซินโดรม-ออทิสติก”

[/p] เสียงจากผู้ปกครองเด็กพิการ และผู้ทำงานเกี่ยวข้อง จะมาบอกเล่าให้ฟังถึงความเจ็บปวดที่พวกเขาเหล่านั้นได้ประสบพบเจอนั้นหนักหนาสาหัสแค่ไหน หลายเรื่องราวที่พวกเขาถ่ายทอดล้วนสะเทือนใจ และด้วยปัญหาอุปสรรคนานาประการ พวกเขาจึงต้องใช้ความพยายาม พละกำลังทั้งกาย-ใจอย่างมหาศาล เพื่อทวงคืนสิทธิขั้นพื้นฐานเฉกเช่นที่คนปกติพึงได้รับ “คุณพิมผกา เรือนมูล” คุณแม่น้องพีพี-ณัฐภัทร แสงสุข ในกลุ่มพิการประเภท”ดาวน์ซินโดรม” เล่าว่า ตอนนี้ลูกชายวัย 21 ปี เรียนอยู่ชั้นปวส 1 คณะการจัดการธุรกิจ วิทยาลัยสารพัดช่างฉะเชิงเทรา ซึ่งแม้บ้านอยู่จังหวัดสมุทรปราการ แต่ต้องไปเรียนที่จังหวัดฉะเชิงเทราเพราะที่เรียนของเด็กพิเศษแถวๆโซนนี้ค่อนข้างหายาก อีกอย่างโรงเรียนเดิมทำ MOU ร่วมกัน ส่วนมากเด็กพิเศษ มักถูกปฏิเสธในทางการศึกษา ยิ่งปริญญาตรีสำหรับเด็กดาวน์ซินโดรมหายากมาก จึงอยากให้หน่วยงานภาครัฐเข้ามาดูแลเรื่องการศึกษาของเด็กพิเศษให้มากขึ้น เนื่องจากเด็กกลุ่มนี้จะโดนปล่อยทิ้งเรื่องการศึกษาระดับปริญญาขึ้นไป วุฒิการศึกษาที่ได้เรียนกันมากสุดอยู่แค่ระดับปวช-.ปวส.เท่านั้น เพราะไม่มีที่จะไปเรียนต่อปริญญาตรีได้ ทั้งที่เด็กบางคนอยากเรียนจนจบปริญญาตรี จะได้มีโอกาสสวมชุดครุยเหมือนกับคนปกติบ้าง หัวอกแม่ ”เด็กพิเศษ” กับเรื่องราวสุดเจ็บปวด วอนสังคมอย่าตัดสินแค่เป็น”ดาวน์ซินโดรม-ออทิสติก”

[/p] คุณแม่เด็กดาวน์ซินโดรมผู้นี้ เล่าด้วยว่า อีกเรื่องหนึ่งที่ถูกเลือกปฏิบัติคือ การเดินทางด้วยรถสาธารณะ อยากให้กรมการขนส่งทางบกชี้ชัดกว่านี้ โดยเฉพาะสัญลักษณ์ที่นั่งของคนพิการ และผู้สูงอายุ ควรแยกออกจากกัน อย่างน้อยควรมี 2 ที่นั่งในแต่ละแถว และถ้าเป็นไปได้อาจต้องเข้มงวดกับประชาชนทั่วไปที่ขึ้นมานั่งอย่างเช่น อาจมีเจ้าหน้าที่คอยมาดูแลตรวจสอบมีบัตรผู้พิการจริงหรือไม่ บางครั้งเห็นคนปกติมานั่งแล้วก้มหน้าเล่นแต่โทรศัพท์ ไม่เคยดูว่าผู้พิการขึ้นรถมาจะมีที่นั่งไหม เคยเห็นน้องตาบอดเดินขึ้นมาไม่มีที่นั่ง เพราะที่นั่งของผู้พิการกลายเป็นที่นั่งของคนปกติที่เอาแต่นั่งเล่นโทรศัพท์ เลยมีความรู้สึกไม่ค่อยดี “วันก่อนลูกชายขึ้นรถไฟฟ้า จะไปนั่งที่นั่งของผู้พิการ ปรากฏว่าเจอวัยรุ่นนั่งเล่นโทรศัพท์ เห็นแล้วก็สงสาร อีกเรื่องที่อยากแจ้งต่อสาธารณชน คือผู้นำของคนพิการที่ได้รับโครงการมาเพื่อช่วยเหลือผู้พิการและผู้ยากไร้ บางทีก็ไม่ได้ช่วยเหลืออย่างจริงจัง ส่วนมากทำเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง และกลุ่มของตนมากกว่า ในขณะที่มีผู้ยากไร้จำนวนมากเข้าไม่ถึงโครงการดีๆที่ผู้นำของคนพิการเขียนขอโครงมา โดยอ้างว่าจะช่วยเหลือผู้พิการ” นอกจากนี้คุณพิมผกา ยังฝากไปยังหน่วยงานภาครัฐและภาคเอกชน ขอให้ร่วมมือกันอย่างจริงจังในการช่วยเหลือผู้พิการที่ด้อยโอกาสให้มากกว่านี้ และอยากให้ทางกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์(พม.)ช่วยดูงบประมาณที่จะนำมาใช้จ่ายของแต่ละโครงการเกี่ยวกับผู้พิการว่าได้ใช้ก่อเกิดประโยชน์จริงหรือไม่มากน้อยเพียงใด ผู้ปกครองของกลุ่มเด็กดาวน์ซินโดรมอีกคนที่จะมาถ่ายทอดประสบการณ์อันเจ็บปวดที่ได้พบเจอคือ คุณวิสา พระการุณ (สาลี่) คุณแม่ของด.ช.ชยาพร แก้ววิชิต หรือน้องกิมมิค วัย 5 ขวบ เล่าว่า ตอนลูกชายอายุประมาณ 2 ขวบครึ่ง ครูฝึกกายภาพแนะนำให้หาโรงเรียนที่เปิดรับเด็กเรียนร่วม โดยให้เหตุผลว่ากิมมิคควรได้เติบโตและเรียนรู้ร่วมกับเพื่อนวัยเดียวกัน เพราะลูกชายเป็นเด็กที่เรียนรู้ผ่านการสังเกตและการเลียนแบบได้ดี การอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน จึงน่าจะช่วยส่งเสริมพัฒนาการได้มากขึ้น ตนจึงเริ่มค้นหาข้อมูลโรงเรียนต่างๆ และพบรายชื่อโรงเรียนที่ระบุว่าเปิดรับเด็กพิเศษเข้าเรียนร่วม โรงเรียนแรกเป็นโรงเรียนเอกชนใกล้บ้าน ทางโรงเรียนถามว่าพิการด้านไหน พอแจ้งเป็นดาวน์ซินโดรม คำตอบคือ รับเฉพาะเด็กออทิสติก ไม่รับเด็กดาวน์ซินโดรม “โรงเรียนแรกผ่านไป จากนั้นเป็นโรงเรียนที่สอง สาม สี่ และห้า คำตอบก็ไม่ต่างกัน เหตุการณ์นี้ แม่อดคิดไม่ได้ว่า เพียงเพราะคำว่าดาวน์ซินโดรม ทีติดอยู่บนหน้าประวัติของลูก โอกาสในการแสดงศักยภาพของเขาก็หายไปตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม หัวอกแม่ ”เด็กพิเศษ” กับเรื่องราวสุดเจ็บปวด วอนสังคมอย่าตัดสินแค่เป็น”ดาวน์ซินโดรม-ออทิสติก”